Οι Αφγανές «εισβολείς»

Οι Αφγανές γυναίκες δεν εισβάλλουν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Δραπετεύουν από ένα καθεστώς που δεν τους αναγνωρίζει την ανθρώπινη ιδιότητα.

Το πρόσφατο περιστατικό στη Χίο, με τους 15 νεκρούς, μεταξύ των οποίων και έγκυες γυναίκες, είναι αφορμή να θυμηθούμε το δράμα των Αφγανών γυναικών. Από τον Αύγουστο του 2021 που αποχώρησαν οι αμερικανικές δυνάμεις από τη χώρα, οι γυναίκες έχουν σταδιακά απωλέσει κάθε δικαίωμα, και έχουν μετατραπεί σε ιδιοκτησίες των πατεράδων και των συζύγων τους. Δεν τους επιτρέπεται να εργάζονται, να σπουδάζουν, να αθλούνται, να κυκλοφορούν μόνες τους, πολλώ δε μάλλον να ταξιδεύουν, να ντύνονται όπως επιθυμούν, να συναναστρέφονται ανθρώπους της επιλογής τους (να έχουν φίλους δηλαδή), να επιλέγουν τους συντρόφους τους. Δεν μπορούν να εξεταστούν κανονικά από γιατρούς, και έχουν απαγορευτεί τα βιβλία από γυναίκες συγγραφείς στις πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες. Δεν έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ.

Αυτές αποκαλούν κάποιοι «εισβολείς» στη Βουλή, στην Ευρωβουλή, και στα κοινωνικά δίκτυα.

Φύλο, ηλικία και γονεϊκότητα ως άτυπα φίλτρα αποκλεισμού των γυναικών από την αγορά εργασίας

Πώς οι «αθώες» ερωτήσεις στις συνεντεύξεις πρόσληψης διαιωνίζουν έμφυλες ανισότητες

Σε μία από τις πρώτες συνεντεύξεις της καριέρας μου, που μετρά περισσότερα από 20 χρόνια, ο άνθρωπος που με δέχτηκε μου δήλωσε χωρίς περιστροφές ότι δεν προσλάμβανε ποτέ γυναίκες, αλλά εμένα δέχτηκε να με δει επειδή με είχε συστήσει ένας κοινός γνωστός. Ήμουν πολύ νέα για να απαντήσω όπως θα απαντούσα σήμερα. Έκτοτε, έχοντας περάσει επανειλημμένα από τη διαδικασία των συνεντεύξεων, έχω διαπιστώσει ότι ένα μέρος των ερωτήσεων που απευθύνονται σε γυναίκες υποψήφιες δεν έχει στόχο την αξιολόγηση της επάρκειάς τους για τη θέση, αλλά τον έλεγχο του κατά πόσο η γυναικεία τους ιδιότητα είναι δυνητικό ρίσκο. Όχι αν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του ρόλου, αλλά αν θα αποκλίνουν από ένα άτυπο, ανδρικό πρότυπο διαθεσιμότητας χωρίς διακοπές, χωρίς ηλικία, χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις.