Η αλαζονεία πριν την εξουσία

Ένα άρθρο που έγραψα πριν τις εκλογές. Εν τω μεταξύ όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ τα βρήκε με τους ΑΝΕΛ. Κυβέρνηση Τσιπροκαμένων. Απομακρυνόμαστε από την Ευρώπη και τη Δύση με ταχείς ρυθμούς και νομίζουμε ότι το πείραμα θα είναι ανέξοδο.

Γιατί δεν πιστεύουμε τον ΣΥΡΙΖΑ;

Μπροστά στην πιθανότητα άμεσων εκλογών και στη δημοσκοπική πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ που «θέτει τον άνθρωπο και τις ανάγκες του πάνω από τις αγορές», πληθαίνουν οι πληροφορίες για τις συγκεκριμένες προτάσεις του κόμματος και τα σχόλια για τις αντικρουόμενες δηλώσεις των στελεχών του. Κι ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει σε επίσημα κείμενα ότι θα προχωρήσει σε «κατάργηση των Μνημονίων, κατάργηση όλων των εφαρμοστικών νόμων και άμεση επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων, ακύρωση των επαχθών όρων τους και διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους», ενώ ο αρχηγός του και πιθανός αυριανός πρωθυπουργός επαναλαμβάνει ότι «εμείς θα βαράμε το νταούλι/ζουρνά/λύρα και οι αγορές θα χορεύουνε» (29/11 και εντεύθεν…), ενώ ο γραμματέας της Κ.Ε. του κόμματος δηλώνει ότι «δεν αναγνωρίζει τη συμφωνία με τους δανειστές» (11/12), πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει κωλοτούμπα και θα αναγκαστεί να ακολουθήσει σχετικά «μνημονιακή» πολιτική. Αν μη τι άλλο, υπάρχουν προηγούμενα αντίστοιχα παραδείγματα!

Ζάππειο πόσο;

Τα προβλήματα με τις εξαγγελίες του κ. Σαμαρά είναι δύο: ότι τις έχει ξανακάνει στα απανωτά Ζάππεια και ότι κυβερνά ήδη δύο χρόνια – είχε χρόνο να εφαρμόσει την πολιτική που ευαγγελίζεται ήδη από το 2011, αλλά έκανε ακριβώς τα αντίθετα. Το μόνο καινούριο που κομίζουν οι προχθεσινές εξαγγελίες είναι ο τόπος από τον οποίο έγιναν, το Μουσείο Μπενάκη!

Ο κύριος Σαμαράς υποσχέθηκε παρουσιάζοντας το «όραμά» του για τη χώρα εκατοντάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας. Επί των ημερών του, η ανεργία ανήλθε στο 28% και οι άνεργοι στους 1,4 εκατομμύρια – όλοι προερχόμενοι από τον ιδιωτικό τομέα.

Ποσόστωση: μία αμφιλεγόμενη λύση σε ένα υπαρκτό πρόβλημα

Έχει δίκιο ο Θάνος Τζήμερος όταν διαπιστώνει ότι οι γυναίκες που ασχολούνται "οικειοθελώς, αυθόρμητα και με όρεξη" με την πολιτική είναι λίγες. Αυτό όμως δεν γίνεται για τους λόγους που παραθέτει για να εξηγήσει το φαινόμενο, ότι δηλαδή συνοπτικά η πολιτική μας απωθεί εμάς τις γυναίκες επειδή "έχει το χάλι της". 

Μία τέτοια εξήγηση προσβάλει τους πολλούς άνδρες και τις όσες γυναίκες τελικά ασχολούνται με την πολιτική (δηλαδή αυτές και αυτοί αρέσκονται να "χάνουν τον χρόνο τους σε κενά περιεχομένου και συνήθως δυσώδη παιχνίδια εξουσίας;") και παραβλέπει το πραγματικό γεγονός ότι οι γυναίκες -ειδικά στην Ελλάδα- απουσιάζουν από όλες τις θέσεις εξουσίας, είτε πρόκειται για την πολιτική είτε για τον επιχειρηματικό τομέα.