Στην περίπτωση του ΟΣΥ, μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης, έγιναν επιτέλους έλεγχοι σε 700 οδηγούς αστικών λεωφορείων, δηλαδή περίπου στο ένα τέταρτο της συνολικής δύναμης, που έλειπαν συνεχώς με αναρρωτικές άδειες. Από τη διαδικασία προέκυψε μια τουλάχιστον προβληματική εικόνα: 150 οδηγοί επέστρεψαν άμεσα στην υπηρεσία, ενώ άλλοι 250 φέρονται να δήλωσαν πρόθεση αποχώρησης εν όψει των ελέγχων. Για τους υπόλοιπους, οι έλεγχοι συνεχίζονται.
Η είδηση αναπαράχθηκε σε πολλά Μέσα, αλλά δεν υπάρχει στο site του Υπουργείου (μέχρι την ώρα που γράφτηκε αυτό το κείμενο). Φαίνεται ότι αντιμετωπίστηκε από το Υπουργείο και την κυβέρνηση σαν πυροτέχνημα - μία ευκαιρία εντυπωσιασμού. Μιλάμε όμως για εκατοντάδες περιπτώσεις και για πρακτική που φέρεται να λειτουργούσε επί χρόνια με περιορισμένες δικλίδες εποπτείας. Δεν αρκεί μία δήλωση εντυπωσιασμού, πρέπει να ξέρουμε πώς θα διαχειριστεί το Υπουργείο την υπόθεση. Πρόκειται για τα λεφτά των φορολογουμένων. Πρέπει η αντιπολίτευση και η δημοσιογραφία να παρακολουθήσουν το θέμα και να μας ενημερώσουν, με ερωτήσεις στη Βουλή και ρεπορτάζ στα media.
Αρκετοί από αυτούς τους οδηγούς φαίνεται ότι απασχολούνταν σε ιδιωτικές εταιρείες, κάνοντας χρήση των επαγγελματικών τους αδειών.
Ποιοι τους απασχολούσαν; Με ποιο καθεστώς; Δηλώνονταν κανονικά; Υπήρχαν ασφαλιστικές εισφορές; Υπήρχαν εταιρείες που ήξεραν ότι απασχολούν οδηγούς οι οποίοι είχαν δηλώσει στο Δημόσιο αδυναμία οδήγησης λόγω ασθενείας; Ποια είναι η ευθύνη αυτών των εταιρειών;
Κυρίως όμως, ποιοι δεν έβλεπαν; Υπηρεσιακοί προϊστάμενοι, υγειονομικές επιτροπές, μηχανισμοί ελέγχου, πολιτική ηγεσία, εσωτερικός έλεγχος. Ποιος υπέγραφε; Ποιος ενέκρινε; Ποιος δεν αναρωτήθηκε γιατί τόσο μεγάλο ποσοστό οδηγών είναι συνεχώς εκτός υπηρεσίας;
Πώς γίνεται το κράτος που έχει αναπτύξει λεπτομερείς μηχανισμούς ελέγχου για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, να μην μπορεί επί χρόνια να ελέγξει αν ένας επαγγελματίας οδηγός που δηλώνει ανίκανος να οδηγήσει αστικό λεωφορείο οδηγεί τουριστικό;
Μπορεί. Δεν ήθελε.
Τελικά, πόσο κόστισε στο Δημόσιο, δηλαδή σε όλους εμάς τους φορολογουμένους, η ανάγκη να καλύπτει ελλείψεις που δεν ήταν πραγματικές; Και πόσο κόστισε σε χαμένες ανθρωποώρες εργασίας και αναμονής για λεωφορεία που δεν ήρθαν ποτέ; Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα μόνο το 2024 χάθηκαν περισσότερα από 500.000 προγραμματισμένα δρομολόγια!
Η είδηση όπως κυκλοφόρησε αρκείται σε διαπιστώσεις, χωρίς να αναφέρει τίποτα για το επόμενο βήμα.
Θα υπάρξουν πειθαρχικές κυρώσεις σε αυτούς που αποδεδειγμένα καταχράστηκαν το σύστημα; Θα ζητηθεί να επιστραφούν οι μισθοί; Θα ελεγχθούν φορολογικές δηλώσεις; Θα ελεγχθούν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που απασχολούσαν τους οδηγούς του ΟΣΥ; Θα υπάρξουν κυρώσεις σε διοικητικά στελέχη που δεν έκαναν ελέγχους; Θα δημοσιοποιηθεί τελικά κάποιο πόρισμα ή ήταν απλώς ένα πυροτέχνημα εντυπωσιασμού και θα ξεχαστεί το θέμα σε δέκα ημέρες;
Το πιο δύσκολο ερώτημα είναι: γιατί χρειαζόταν να φτάσουμε στο 2026 για να γίνει κάτι τόσο προφανές; Ο πανηγυρισμός για την ανακάλυψη μιας χρόνιας δυσλειτουργίας μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης είναι μάλλον ομολογία αποτυχίας.
Αλλά, αξίζει να αναρωτηθούμε και πόσοι από τους κυβερνητικούς βουλευτές χαίρονται πραγματικά με την εξέλιξη αυτή, και πόσοι σκέφτονται, αντιθέτως, ότι οι 700 αυτοί άνθρωποι αντιστοιχούν σε πολλαπλάσιες χαμένες ψήφους. Ίσως αυτή να είναι και η εξήγηση της καθυστέρησης.
Ίσως η κοινωνία μας να μην θέλει. Η μαζική κατάχρηση στο Δημόσιο δεν αντιμετωπίζεται ως εξαίρεση αλλά ως άτυπο δικαίωμα. Πόσοι, πολίτες και πολιτικοί, είναι έτοιμοι να τη δικαιολογήσουν, επειδή «έτσι γίνεται», «όλοι έτσι κάνουν», «το Δημόσιο δεν χάνει τίποτα», και τέλος πάντως επειδή «δεν αρκεί ο μισθός του Δημοσίου»; Το κόστος, όμως, δεν εξαφανίζεται. Το πληρώνουμε όλοι οι υπόλοιποι.
Η είδηση αναπαράχθηκε σε πολλά Μέσα, αλλά δεν υπάρχει στο site του Υπουργείου (μέχρι την ώρα που γράφτηκε αυτό το κείμενο). Φαίνεται ότι αντιμετωπίστηκε από το Υπουργείο και την κυβέρνηση σαν πυροτέχνημα - μία ευκαιρία εντυπωσιασμού. Μιλάμε όμως για εκατοντάδες περιπτώσεις και για πρακτική που φέρεται να λειτουργούσε επί χρόνια με περιορισμένες δικλίδες εποπτείας. Δεν αρκεί μία δήλωση εντυπωσιασμού, πρέπει να ξέρουμε πώς θα διαχειριστεί το Υπουργείο την υπόθεση. Πρόκειται για τα λεφτά των φορολογουμένων. Πρέπει η αντιπολίτευση και η δημοσιογραφία να παρακολουθήσουν το θέμα και να μας ενημερώσουν, με ερωτήσεις στη Βουλή και ρεπορτάζ στα media.
Αρκετοί από αυτούς τους οδηγούς φαίνεται ότι απασχολούνταν σε ιδιωτικές εταιρείες, κάνοντας χρήση των επαγγελματικών τους αδειών.
Ποιοι τους απασχολούσαν; Με ποιο καθεστώς; Δηλώνονταν κανονικά; Υπήρχαν ασφαλιστικές εισφορές; Υπήρχαν εταιρείες που ήξεραν ότι απασχολούν οδηγούς οι οποίοι είχαν δηλώσει στο Δημόσιο αδυναμία οδήγησης λόγω ασθενείας; Ποια είναι η ευθύνη αυτών των εταιρειών;
Κυρίως όμως, ποιοι δεν έβλεπαν; Υπηρεσιακοί προϊστάμενοι, υγειονομικές επιτροπές, μηχανισμοί ελέγχου, πολιτική ηγεσία, εσωτερικός έλεγχος. Ποιος υπέγραφε; Ποιος ενέκρινε; Ποιος δεν αναρωτήθηκε γιατί τόσο μεγάλο ποσοστό οδηγών είναι συνεχώς εκτός υπηρεσίας;
Πώς γίνεται το κράτος που έχει αναπτύξει λεπτομερείς μηχανισμούς ελέγχου για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, να μην μπορεί επί χρόνια να ελέγξει αν ένας επαγγελματίας οδηγός που δηλώνει ανίκανος να οδηγήσει αστικό λεωφορείο οδηγεί τουριστικό;
Μπορεί. Δεν ήθελε.
Τελικά, πόσο κόστισε στο Δημόσιο, δηλαδή σε όλους εμάς τους φορολογουμένους, η ανάγκη να καλύπτει ελλείψεις που δεν ήταν πραγματικές; Και πόσο κόστισε σε χαμένες ανθρωποώρες εργασίας και αναμονής για λεωφορεία που δεν ήρθαν ποτέ; Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα μόνο το 2024 χάθηκαν περισσότερα από 500.000 προγραμματισμένα δρομολόγια!
Η είδηση όπως κυκλοφόρησε αρκείται σε διαπιστώσεις, χωρίς να αναφέρει τίποτα για το επόμενο βήμα.
Θα υπάρξουν πειθαρχικές κυρώσεις σε αυτούς που αποδεδειγμένα καταχράστηκαν το σύστημα; Θα ζητηθεί να επιστραφούν οι μισθοί; Θα ελεγχθούν φορολογικές δηλώσεις; Θα ελεγχθούν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που απασχολούσαν τους οδηγούς του ΟΣΥ; Θα υπάρξουν κυρώσεις σε διοικητικά στελέχη που δεν έκαναν ελέγχους; Θα δημοσιοποιηθεί τελικά κάποιο πόρισμα ή ήταν απλώς ένα πυροτέχνημα εντυπωσιασμού και θα ξεχαστεί το θέμα σε δέκα ημέρες;
Το πιο δύσκολο ερώτημα είναι: γιατί χρειαζόταν να φτάσουμε στο 2026 για να γίνει κάτι τόσο προφανές; Ο πανηγυρισμός για την ανακάλυψη μιας χρόνιας δυσλειτουργίας μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης είναι μάλλον ομολογία αποτυχίας.
Αλλά, αξίζει να αναρωτηθούμε και πόσοι από τους κυβερνητικούς βουλευτές χαίρονται πραγματικά με την εξέλιξη αυτή, και πόσοι σκέφτονται, αντιθέτως, ότι οι 700 αυτοί άνθρωποι αντιστοιχούν σε πολλαπλάσιες χαμένες ψήφους. Ίσως αυτή να είναι και η εξήγηση της καθυστέρησης.
Ίσως η κοινωνία μας να μην θέλει. Η μαζική κατάχρηση στο Δημόσιο δεν αντιμετωπίζεται ως εξαίρεση αλλά ως άτυπο δικαίωμα. Πόσοι, πολίτες και πολιτικοί, είναι έτοιμοι να τη δικαιολογήσουν, επειδή «έτσι γίνεται», «όλοι έτσι κάνουν», «το Δημόσιο δεν χάνει τίποτα», και τέλος πάντως επειδή «δεν αρκεί ο μισθός του Δημοσίου»; Το κόστος, όμως, δεν εξαφανίζεται. Το πληρώνουμε όλοι οι υπόλοιποι.
Athens Voice, 11/5/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου