Δημόσια υπηρεσία, ιδιώτης πάροχος

Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά την ίδρυση του πρώτου δημοτικού ραδιοφώνου, που έσπασε το μονοπώλιο της κυβέρνησης στην ενημέρωση, υπάρχουν σήμερα στη χώρα μας εκατοντάδες δημοτικοί ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί. Θεωρούνται "ελεύθεροι" και "ανεξάρτητοι", επειδή δεν ελέγχονται από την κεντρική εξουσία και δεν υπηρετούν συμφέροντα ιδιωτών χρηματοδοτών (ιδιοκτητών και διαφημιζομένων). Επειδή δεν ενδιαφέρονται για το τόσο διαμονοποιημένο κέρδος (και μπορούν να λειτουργούν δημιουργώντας ελλείμματα), θεωρείται επίσης ότι παρέχουν ποιοτικότερο πρόγραμμα από τους ιδιωτικούς σταθμούς (οι οποίοι πάντως θα κλείσουν αν «δεν βγαίνουν»).

Περιέργως, δεν τίθεται στον δημόσιο διάλογο το ερώτημα, γιατί η δημοτική ραδιοφωνία και η τηλεόραση θεωρούνται ελεύθερες και από τον έλεγχο της δημοτικής εξουσίας. Είναι οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στο ευρύτερο Δημόσιο σώνει και καλά πιο ανεξάρτητοι και καλύτεροι - ενώ δεν υφίστανται, ως υπάλληλοι του ευρύτερου Δημοσίου, καμία αξιολόγηση;

"Μπούμερανγκ", του Michael Lewis - κριτική παρουσίαση

Από την άνοιξη του 2010 όταν η Ελλάδα υπέγραψε το πρώτο Μνημόνιο με τους δανειστές της και οι τελευταίοι λογικοί αποδέχτηκαν ότι η οικονομία μας δεν είναι ισχυρή και ότι λεφτά δεν υπάρχουν, αρχίσαμε σταδιακά να ακούμε και να μαθαίνουμε χρηματοπιστωτικούς όρους που δεν γνωρίζαμε μέχρι τότε.

Σε δουλεύουν, πολίτη!

Χειρόγραφες και κακογραμμένες στην πλειοψηφία τους, οι δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης των βουλευτών που δημοσιοποιήθηκαν για έναν μόνο μήνα στον ιστότοπο της Βουλής τον Δεκέμβριο του 2013 αναφέρονται στα περιουσιακά στοιχεία των βουλευτών το 2011. Μας γνωστοποιούνται δηλαδή δύο χρόνια μετά την περίοδο αναφοράς, χωρίς δυνατότητα σύγκρισης με παρελθόντα έτη και για περιορισμένο διάστημα.

Αντιγράφω από το τελευταίο νομοσχέδιο – αυτό με τον φόρο ακινήτων που, ενώ παραμένει ίδιος με πέρυσι σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, με θαυματουργό τρόπο αναμένεται να αποφέρει έσοδα κατά 41,4% αυξημένα (άρθρο 14): «Πληροφορίες, τις οποίες ζητά εγγράφως η Φορολογική Διοίκηση από τον φορολογούμενο, πρέπει να παρέχονται εντός πέντε (5) εργασίμων ημερών από την (…) κοινοποίηση του σχετικού αιτήματος, εκτός εάν ο φορολογούμενος προσκομίσει επαρκείς αποδείξεις για πιθανές δυσχέρειες». Υπενθυμίζω επίσης ότι πλέον η υποβολή των φορολογικών δηλώσεων γίνεται υποχρεωτικά ηλεκτρονικά από τους φορολογουμένους (αρ. 14 παρ. 3, μεταξύ άλλων).

Η ίδια Βουλή, και συγκεκριμένα η Διεύθυνση Επιστημονικών Μελετών, επισημαίνει στην έκθεσή της για τον νόμο: «…το προτεινόμενο τεκμήριο νόμιμης κοινοποίησης οδηγεί σε συνέπειες τέτοιας έντασης – ουσιαστικώς στον νομοθετικό αποκλεισμό της δικαστικής προστασίας – οι οποίες παραβιάζουν τις ανωτέρω αρχές» (ενν. το δικαίωμα του πολίτη στην έννομη προστασία).

ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ!

Στη σελίδα 284 του νέου φορολογικού νομοσχεδίου του ΥΠΟΙΚ, υπάρχει η κυνική διαπίστωση ότι τον νέο φόρο ακινήτων, που μονιμοποιεί το «προσωρινό» χαράτσι και θα καταλογίσει φόρο στην περιουσία αυξημένο κατά 41,4% σε σχέση με φέτος, δεν θα μπορέσουν να πληρώσουν αρκετές χιλιάδες συμπολίτες μας. Αντιγράφω από την Έκθεση Αξιολόγησης Συνεπειών των Ρυθμίσεων: "Από τη θέσπιση του νέου Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων αναμένονται να βεβαιωθούν συνολικά 3,25 δισ. ευρώ και να εισπραχθούν 2,65 δισ. ευρώ". Ήδη, ωστόσο, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των φορολογουμένων από φόρους περιουσίας έχουν αυξηθεί κατά 86%, από την αρχή του έτους, από 500 εκατ. στα 932 εκατ. (βλ. εδώ). Τους συμπολίτες μας αυτούς που δεν θα καταφέρουν να πληρώσουν το αδηφάγο κράτος αναμένουν διώξεις, κατασχέσεις, δημεύσεις περιουσιών, κ.α. αυτές όμως οι συνέπειες δεν αναφέρονται στην «Έκθεση Συνεπειών».

Αντί ν'αλλάξει η χώρα, άλλαξε η τρόικα

Μέχρι το 2011, όταν έκτιζες ένα σπίτι ή έκανες οποιαδήποτε εργασία σε ακίνητο ή δημόσιο τεχνικό έργο χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μηχανικού, το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος υπολόγιζε σύμφωνα με δικούς του κανόνες το πόσο θα έπρεπε να πληρωθεί ο μηχανικός και το Ταμείο Συντάξεως Μηχανικών Εργοληπτών Δημοσίων Έργων (ΤΣΜΕΔΕ) απαιτούσε από αυτόν τις ανάλογες εισφορές. Είχε δηλαδή ένα σύστημα «αντικειμενικών» αμοιβών ανάλογα με τις παραμέτρους του έργου. Αυτές οι «αντικειμενικές» αμοιβές ήταν πολύ μεγαλύτερες από τις πραγματικές. Η εφορία θεωρούσε όλα αυτά τα χρήματα τεκμήρια και τα αφαιρούσε από το «πόθεν έσχες» του ιδιοκτήτη. Δεν είχε καμία σημασία το πόσα χρήματα πραγματικά πληρωνόταν ο μηχανικός και πόσο τελικά το έργο στοίχιζε συνολικά. Το κράτος με τις υπηρεσίες του χρέωνε κατά το δοκούν, και το υποζύγιο-ιδιοκτήτης πλήρωνε (ή το ίδιο το κράτος, δηλαδή ο φορολογούμενος, καθώς με τον ίδιο παράλογο τρόπο γινόταν ο υπολογισμός και στα δημόσια τεχνικά έργα).