Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για το 35ωρο αξίζει να συζητηθεί σοβαρά

Στη Naval Group, την εταιρεία που μας πούλησε τις φρεγάτες Belharra, οι εργαζόμενοι εργάζονται 35 ώρες την εβδομάδα.

Το ίδιο και στην Dassault Aviation, από την οποία αγοράζουμε Rafale, στην Thales, με την οποία οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις διατηρούν μακροχρόνια συνεργασία για διάφορα συστήματα, στη Vinci, που διαχειρίζεται τη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου.

Όλες αυτές είναι γαλλικές πολυεθνικές. Στη Γαλλία το 35ωρο εργασίας ισχύει από το 2000 για τις επιχειρήσεις με περισσότερους από 20 εργαζομένους, και από το 2002 για τις μικρότερες. Θεσμοθετήθηκε από την κεντροαριστερή κυβέρνηση Ζοσπέν το 1998, και διατηρήθηκε από επόμενες κεντροαριστερές και κεντροδεξιές κυβερνήσεις. Το 35ωρο δεν σημαίνει ότι όλοι δουλεύουν αυστηρά 35 ώρες. Είναι η νόμιμη εβδομαδιαία διάρκεια αναφοράς. Οι επιπλέον ώρες θεωρούνται συνήθως υπερωρίες ή αντισταθμίζονται με άλλους μηχανισμούς.

Τρέχοντας με την όπισθεν

Μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη όταν παραμένουμε τόσο πίσω στους μισθούς σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη;

Η Eurostat δημοσίευσε πρόσφατα τα στοιχεία για τον μέσο μισθό εργαζομένων με πλήρη απασχόληση στις χώρες της Ένωσης για το 2024: Ο μέσος μισθός στην ΕΕ έφτασε τα 39.808 ευρώ για το 2024 και σημείωσε αύξηση κατά 5,2% σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Οι χώρες με τις υψηλότερες αποδοχές παραμένουν το Λουξεμβούργο με 83.000 ευρώ, η Δανία με 71.600 ευρώ και η Ιρλανδία με 61.100 ευρώ. Στον αντίποδα, οι χαμηλότεροι μισθοί καταγράφονται στη Βουλγαρία με 15.400 ευρώ, την Ελλάδα με 18.000 ευρώ και την Ουγγαρία με 18.500 ευρώ (τα ποσά είναι στρογγυλοποιημένα).

Σπάταλοι και φτωχοί

Γιατί η Ελλάδα αξιοποιεί μόνο τον μισό από τον ανθρώπινο πλούτο της, τη μισή ευφυΐα, τη μισή δημιουργικότητα;

Μιλάμε και ακούμε πολύ για την φυγή εγκεφάλων στο εξωτερικό, γι αυτούς τους 500 χιλιάδες Έλληνες που έφυγαν από τη χώρα τα χρόνια της κρίσης, αλλά αποσιωπούμε το γεγονός ότι και στα χρόνια της ευημερίας, η Ελλάδα στερούσε σχεδόν από τους μισούς πολίτες της τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τα ταλέντα και τις γνώσεις τους και να αναπτυχθούν επαγγελματικά – ενώ ταυτόχρονα στερούταν και η ίδια όσα αυτοί οι πολίτες είχαν να προσφέρουν.